ساعت ٩:٤٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/٢۳ : توسط : نرگس

با خشم و جدل زیستم.

و به هنگامی که قاضیان

اثبات ان را که در عدالت ایشان شایبه ی اشباه نیست;

انسانیت را محکوم می کردند

                                        و امیران

نمایش قدرت را

                     شمشیر بر گردن محکوم می زدند,

محتضر را

              سر بر زانوی خویش نهادم.

و به هنگامی که همگنان من

                                      عشق را

                                                   در رویای زیستن

                                                                           اصرار می کردند

من ایستاده بودم تا زمان لنگ لنگان از برابرم بگذرد,

و اکنون در استانه ی ظلمت

زمان به ریشخند ایستاده است

تا منش ازبرابر بگذرم

و در سیاهی فرو شوم

                               به دریغ و حسرت چشم بر قفا دوخته

ان جا که تو ایستاده ای.                                                     (شاملو)